بیشتر تیمها یک قیف فروش دارند و یک فرایند تحویل، و هیچ چیزی که آن دو را به هم وصل کند.
این جمله ساده بهنظر میرسد و پرهزینهترین شکاف عملیاتی در کسبوکارهای خدماتی را توصیف میکند. فروش خوب کار میکند. تحویل خوب کار میکند. مشتری در ماه سوم میرود.
حلقهٔ عملیاتی در یک جمله
حلقهٔ عملیاتی مسیری است که یک مشتری از اولین تماس تا تمدید طی میکند، و هر انتقال در آن باید اطلاعاتی را به مرحلهٔ بعد بدهد که آن مرحله بدون آن نمیتواند درست کار کند.
واژهٔ کلیدی «حلقه» است، نه «قیف». قیف در انتها تمام میشود. حلقه به ابتدا برمیگردد: مشتری راضی، ورودی بعدی فروش است.
وقتی این را روی کاغذ میکشید، معمولاً بین سه تا پنج مرحله دارید. تعداد مهم نیست؛ آنچه مهم است مرزهای بین آنهاست.
پنج انتقالی که اطلاعات در آنها گم میشود
یک. بازاریابی به فروش. آنچه گم میشود: مسئلهای که مشتری با زبان خودش گفته بود. فروشنده با یک برچسب دستهبندی شروع میکند و همان سؤالها را دوباره میپرسد.
دو. فروش به تحویل. آنچه گم میشود: وعدهها. هر چیزی که برای بستن معامله گفته شده و در قرارداد نیامده، اینجا ناپدید میشود و در ماه اول بهعنوان نارضایتی برمیگردد.
سه. تحویل به عملیات روزمره. آنچه گم میشود: تصمیمهای پیکربندی و دلیلشان. شش ماه بعد کسی نمیداند چرا این تنظیم اینطور است و جرئت تغییرش را ندارد.
چهار. عملیات به پشتیبانی. آنچه گم میشود: تاریخچه. مشتری برای سومین بار همان مسئله را توضیح میدهد.
پنج. پشتیبانی به فروش. آنچه گم میشود: سیگنال ریزش. تیم پشتیبانی معمولاً دو ماه زودتر از فروش میداند کدام مشتری در حال رفتن است، و هیچ مسیری برای گفتنش ندارد.
هر مرحله باید چه چیزی به جلو بدهد
| انتقال | حداقل اطلاعات لازم | هزینهٔ نبودش |
|---|---|---|
| بازاریابی ← فروش | جملهٔ مسئله به زبان مشتری، منبع، فوریت | یک تماس اضافه، افت اعتماد |
| فروش ← تحویل | محدوده، وعدههای خارج از قرارداد، معیار موفقیت مشتری | نارضایتی ماه اول |
| تحویل ← عملیات | پیکربندی و دلیل هر تصمیم | ترس از تغییر، بدهی عملیاتی |
| عملیات ← پشتیبانی | تاریخچهٔ مسائل و راهحلهای قبلی | تکرار توضیح، فرسودگی مشتری |
| پشتیبانی ← فروش | سیگنال سلامت حساب، موارد باز | ریزش غافلگیرکننده |
ستون دوم عمداً کوتاه است. فهرست بلند اطلاعات لازم، پر نمیشود. سه قلم اطلاعات که همیشه منتقل میشوند، از پانزده قلمی که گاهی منتقل میشوند بهترند.
نگهداشت بهعنوان ورودی فروش، نه یک فکر بعدی
در بیشتر سازمانها نگهداشت یک تیم جداست که وقتی مشتری اعلام خروج میکند فعال میشود. این خیلی دیر است.
در یک حلقهٔ سالم، نگهداشت یک خروجی از مرحلهٔ عملیات است، نه یک مرحلهٔ مجزا. سه سیگنال که در عمل زودترین هشدار را میدهند: افت استفاده از ویژگی اصلی، تغییر نقش تماس اصلی، و افزایش فاصلهٔ بین تماسها.
سیگنال دوم بیشترین قدرت پیشبینی را دارد و کمترین ثبت را. وقتی حامی داخلی شما شرکت را ترک میکند یا نقشش عوض میشود، ساعت شروع میشود.
نقشهٔ خودتان را در ۹۰ دقیقه بکشید
این تمرین ساده است و تقریباً همیشه دو شکاف پیدا میکند که تیم قبلاً نمیدانست:
- یک مشتری واقعی از شش ماه گذشته انتخاب کنید، نه یک مشتری فرضی.
- مسیرش را از اولین تماس تا امروز روی تخته بکشید، با تاریخ.
- هر جایی که مسئولیت عوض شده را با یک خط عمودی علامت بزنید.
- روی هر خط عمودی بنویسید چه اطلاعاتی منتقل شد و چه چیزی نشد.
- هر جا که کسی مجبور شده سؤالی را دوباره بپرسد، علامت قرمز بزنید.
علامتهای قرمز، نقشهٔ کار شما هستند. معمولاً بین دو تا چهار تا هستند و هیچکدام نیاز به نرمافزار جدید ندارند.
چرا نقشهٔ مستند با نقشهٔ واقعی فرق دارد
تقریباً هر سازمانی که این تمرین را انجام میدهد، متوجه میشود نقشهٔ واقعی با آنچه در مستندات یا در ذهن مدیریت است، یکی نیست.
دلیلش سوءنیت نیست. فرایندها با فشار روزمره تغییر شکل میدهند: کسی یک بار مرحلهای را دور میزند چون فوری بوده، بعد آن میانبر به روش پیشفرض تبدیل میشود، و شش ماه بعد هیچکس یادش نیست که این یک استثنا بوده.
به همین دلیل است که تمرین باید با یک مشتری واقعی انجام شود، نه با فرایند تعریفشده. اگر با مستندات شروع کنید، نقشهای میکشید که هیچوقت وجود نداشته و شکافهای واقعی را نمیبینید.
ابزار: چه چیزی لازم است و چه چیزی نه
سؤال تقریباً همیشه به این میرسد که چه نرمافزاری لازم است. پاسخ در بیشتر موارد: همانی که دارید.
حلقهٔ عملیاتی یک لایهٔ طراحی است، نه یک محصول. سه چیزی که واقعاً لازم است — یک محل ثبت واحد برای هر حساب، فیلدهایی که اطلاعات هر انتقال را نگه دارند، و یک گزارش که مرزها را نشان دهد — در هر CRM متوسطی وجود دارد.
چیزی که شکست میخورد، خرید ابزار پیش از تعریف انتقالهاست. آنوقت تیم فیلدهای پیشفرض یک محصول را پر میکند که برای کسبوکار دیگری طراحی شده، و شش ماه بعد دادهای دارد که به هیچ تصمیمی کمک نمیکند.
یک نمونهٔ واقعی: حلقهای که در نقطهٔ پنج شکسته بود
یک شرکت خدمات فنی با حدود ۳۰ مشتری سالانه، نرخ تمدیدش ۶۸ درصد بود. تیم فروش قوی بود، تحویل هم مشکلی نداشت.
وقتی نقشه را کشیدند، مشخص شد پشتیبانی هیچ مسیر رسمی برای گزارش سلامت حساب ندارد. تیم پشتیبانی میدانست کدام مشتریها ناراضیاند — در جلسات غیررسمی دربارهشان صحبت میکردند — ولی هیچ فیلدی، هیچ گزارشی، و هیچ مالکی برای این اطلاعات وجود نداشت.
تغییری که اعمال شد کوچک بود: یک فیلد سهحالته روی هر حساب (سالم / نیاز به توجه / در خطر)، که پشتیبانی هر ماه بهروزش میکرد، و یک گزارش ماهانه که فقط حسابهای دو حالت آخر را به فروش میداد.
نرخ تمدید سال بعد ۷۹ درصد شد. هیچ محصولی عوض نشد و هیچ نرمافزاری خریده نشد. فقط اطلاعاتی که همیشه وجود داشت، مسیری برای رسیدن پیدا کرد.
مبادلهای که در این کار هست
هر انتقال صریح، اصطکاک اضافه میکند. فرمها پر میشوند، جلسات تحویل برگزار میشود، و تیم احساس میکند کاغذبازی بیشتر شده.
در تیمهای کوچک این اصطکاک واقعاً بیشتر از ارزشش است. زیر ده تا دوازده نفر، هماهنگی ضمنی ارزانتر است. بالای آن، ضمنیبودن دقیقاً همان چیزی است که هزینه میسازد.
این با نقشهٔ سفر مشتری فرق دارد؟
بله. نقشهٔ سفر مشتری تجربهٔ بیرونی را توصیف میکند. حلقهٔ عملیاتی مسئولیت و اطلاعات را در داخل توصیف میکند. دومی چیزی است که میتوانید تعمیرش کنید.
هر چند وقت باید بازبینی شود؟
سالی یک بار، و هر بار که ساختار تیم عوض میشود. تغییر ساختار تقریباً همیشه یک انتقال جدید و بیمالک میسازد.
چه کسی مالک کل حلقه است؟
یک نفر باید باشد، و معمولاً در سازمانهای زیر پنجاه نفر خودِ بنیانگذار است. حلقهای که مالک ندارد، در مرزها میپوسد.
جمعبندی
کسبوکار شما در مراحل خراب نمیشود. در مرزها خراب میشود. و مرزها تنها جایی هستند که هیچکس مسئولیتشان را ندارد مگر اینکه کسی عمداً آن را تعریف کند.
اگر میخواهید این نقشه را برای عملیات خودتان بکشید و به یک سیستم تبدیل کنید، این صفحه نقطهٔ شروع است.
نظرات (0)
برای ثبت نظر باید وارد حساب کاربری خود شوید.
ورود / ثبتنام